0314 848080 info@gewoonlaurens.nl

14 is mijn geluksgetal. Al jaren. Waarom? Nou ja, gewoon omdat ik op de 14e geboren ben. Toch is alles waar het getal 14 een rol speelt, in zekere zin speciaal voor me. Zo ook vandaag, 12 september 2020. Vandaag is het 14 jaar geleden dat ik tijdens het tennissen op mijn geliefde eiland Kreta een hersenbloeding kreeg.

Elk jaar sta ik stil bij deze dag. Kijk ik terug, ben ik soms verdrietig, soms dankbaar. Op alle andere dagen van het jaar probeer ik op elke foto zo veel mogelijk te camoufleren dat ik letsel over heb gehouden aan die hersenbloeding. Dat is eigenlijk best stom!

364 dagen per jaar willen laten zien dat ik er ‘normaal’ uitziet en 1 dag per jaar wél die kwetsbaarheid laten zien. Dat moet vandaag maar eens afgelopen zijn. Ik wil mezelf niet meer bezighouden met het op foto’s afknippen van mijn spastische arm of elke foto waarop je ziet dat ik niet helemaal lekker loop deleten of voor mezelf houden.

Ik zoek niet naar reacties waarin ik overladen word met lieve woorden en complimenten omdat men vindt dat ik er gewoon mag zijn. Hoe lief het ook is dat jullie dat vinden, zo ver was ik zelf nog niet. Nu wel. En is dat knap? Nee, dat is het niet. Het is zelfs best jammer dat me dat 14 jaren heeft gekost. Maar dat was blijkbaar de tijd die ik nodig had.

Dus, lieve mensen. Hier ben ik dan. Dit ben ik. Laurens Remco Heuzinkveld, veertig jaar, arbeidsongeschikt verklaard en in het bezit van een spastische arm en een spastisch been. Ik kan niet rennen of skiën, geen trappen zonder leuningen oplopen en niet actief sporten. Ik kan niet zwemmen in de zee of op blote voeten lopen op het strand. Ik kan geen zware dingen tillen, geen spijker in een muur slaan en veters strikken is elke dag weer een uitdaging.

Maar 𝐇𝐄𝐘! Ik ben veel en veel meer dan dat alleen! Ik kan goed luisteren, goed feestvieren en gezelligheid brengen. Ik kan leuk schrijven, heb veel verstand van de Nederlandse taal en van de psyche van de (jonge) mens. Ik ben attent, gezellig en een positief mens. Ik ben getrouwd met de allerleukste, ben opgegroeid met de beste en liefste ouders van de wereld, heb prachtige, oprechte  vrienden en in de levens van deze mooie mensen mag ook ik iets toevoegen.

Ook schreef ik een musical over hersenletsel. In 2012 werd deze musical opgevoerd: drie keer voor een uitverkochte zaal. Mijn leerlingen speelden een variant op mijn verhaal. De hoofdrolspeler, die mij speelde, sloot de musical af met de volgende woorden: “Kijk naar wat je wél hebt in plaats van te treuren om wat je mist!” En dat is het natuurlijk. In de allerbreedste zin van het woord. Want ook de zaken die je minder fraai vindt aan jezelf mogen er zijn. Daar ga ik vandaag op proosten. Op alles wat er is en niet op alles wat er was.

Graag sluit ik af met woorden van mijn mama. Tijdens die eerdergenoemde musical verschenen tijdens de première ineens mijn ouders op het podium en mijn mama las daar een gedicht aan mij voor. De laatste woorden uit dit gedicht zeggen alles:

“𝑯𝒆𝒕 𝒆𝒏𝒊𝒈𝒆 𝒘𝒂𝒕 𝒋𝒆 𝒕𝒆 𝒅𝒐𝒆𝒏 𝒔𝒕𝒂𝒂𝒕, 𝒊𝒔: ‘𝒛𝒊𝒋𝒏’!”