0314 848080 info@gewoonlaurens.nl

 

 

blog van Laurens

“Persoonlijk worden en kwetsbaar durven zijn, is helemaal niet erg!”

 

Je kunt van een ander niet vragen het achterste van zijn of haar tong te laten zien als je dat zelf ook niet doet. Ook ik worstel soms, maak vervelende en heel leuke dingen mee. Allemaal zaken die mij gemaakt hebben tot de coach die ik vandaag de dag ben.

In 2017 begon ik met het schrijven van blogs. Om mijn gevoelens te delen, om mijn visie over bepaalde zaken voor het voetlicht te brengen en om geïnteresseerden een kijkje in mezelf te geven. Dat maakt mijn blogs in de regel zeer persoonlijk en kwetsbaar.

Ook gebruik ik mijn blogs om te schrijven over zaken die in de wereld van coaching tegenkom.

Veel leesplezier! Heb je een vraag of opmerking naar aanleiding van een blog? Aarzel niet om te reageren!

Veertien jaar later

Veertien jaar later

14 is mijn geluksgetal. Al jaren. Waarom? Nou ja, gewoon omdat ik op de 14e geboren ben. Toch is alles waar het getal 14 een rol speelt, in zekere zin speciaal voor me. Zo ook vandaag, 12 september 2020. Vandaag is het 14 jaar geleden dat ik tijdens het tennissen op...

Lees meer
Mijn meest onzekere ik…

Mijn meest onzekere ik…

Mijn meest onzekere ik, gevangen in deze foto. Waar ik gisteren op Facebook nog schreef hoe blij ik ben dat ik weer kan/ durf (te) fietsen, is het ook wel zo eerlijk even stil te staan bij de keerzijde. Ik voel me namelijk soms behoorlijk ongemakkelijk op deze fiets....

Lees meer
De laatste klaagzang

De laatste klaagzang

Samen met Adonis (ons poezenkind) lig ik op de bank. Hij is niet bij me weg te krijgen. Waar ik loop, loopt hij. Waar ik lig, ligt hij en wanneer ik huil, troost hij me. Ik praat tegen Adonis, praat mijn gedachtes van me af en als beloning krijg ik een kopje tegen...

Lees meer
De angst om teleur te stellen

De angst om teleur te stellen

Ik sta op de rand van de klif en kijk in de diepte. Ik word bevangen door een enorme angst; angst om het ravijn in te vallen en dood onderaan de klif te eindigen. In die seconden van angst komen de meest irrationele gedachten in me op. Moet ik springen? Moet ik een...

Lees meer
Een overdosis verdriet

Een overdosis verdriet

Ik voel me de laatste dagen afschuwelijk. Het verdriet heeft zich haast letterlijk vastgezet in mijn keel, maar toch huil ik niet. Alle spieren aan mijn zwakke linkerkant staan al weken op spanning en de donkere wolken in mijn hoofd pakken zich steeds vaker samen. In...

Lees meer
De eerste ‘maand van rouw’…

De eerste ‘maand van rouw’…

8 augustus 2018 is alweer een maand geleden. Een maand zonder mijn mama, een maand vol pijn, verdriet, rouw, eenzaamheid en verbolgenheid. Ook een maand van mooi afscheid nemen, herinneringen koesteren, een nieuwe koers proberen te varen en een maand waarin ik heel...

Lees meer
Hoe het nou echt met me gaat… de eerste week

Hoe het nou echt met me gaat… de eerste week

Al vijf maanden zoek ik haast wanhopig naar het antwoord op de vraag: “Hoe gaat het?” Een standaardvraag, vaak gesteld vanuit beleefdheid, waarop het gewenste antwoord “goed” is. Maar wat nou als het helemaal niet goed met je gaat? Wat nou als je elke dag doodsangsten...

Lees meer
Blikken en gefluister

Blikken en gefluister

Ik plaatste de afgelopen week zo’n Pinterest-plaatje met een tekst op Facebook en Instagram. Je kent ze vast wel: van die net iets te zware teksten waarbij je, als je ze leest, maar hoopt dat het niet over jou gaat. Ik heb een enorme hekel aan dit soort dubbelzinnige...

Lees meer
Durf ik nog ‘te zijn’?

Durf ik nog ‘te zijn’?

datum van publicatie: 4 april 2017“Luister naar je hart en weet dat het enige wat je te doen staat, is: ‘zijn’.” Dit schreven mijn lieve ouders op een kaart die ze mij in 2012 gaven. Woorden die ik in mijn hart sloot en waarvan ik vond en vind dat ze zo ontzettend...

Lees meer