0314 848080 info@gewoonlaurens.nl
Veertien jaar later

Veertien jaar later

14 is mijn geluksgetal. Al jaren. Waarom? Nou ja, gewoon omdat ik op de 14e geboren ben. Toch is alles waar het getal 14 een rol speelt, in zekere zin speciaal voor me. Zo ook vandaag, 12 september 2020. Vandaag is het 14 jaar geleden dat ik tijdens het tennissen op...
Mijn meest onzekere ik…

Mijn meest onzekere ik…

Mijn meest onzekere ik, gevangen in deze foto. Waar ik gisteren op Facebook nog schreef hoe blij ik ben dat ik weer kan/ durf (te) fietsen, is het ook wel zo eerlijk even stil te staan bij de keerzijde. Ik voel me namelijk soms behoorlijk ongemakkelijk op deze fiets....
De laatste klaagzang

De laatste klaagzang

Samen met Adonis (ons poezenkind) lig ik op de bank. Hij is niet bij me weg te krijgen. Waar ik loop, loopt hij. Waar ik lig, ligt hij en wanneer ik huil, troost hij me. Ik praat tegen Adonis, praat mijn gedachtes van me af en als beloning krijg ik een kopje tegen...
De angst om teleur te stellen

De angst om teleur te stellen

Ik sta op de rand van de klif en kijk in de diepte. Ik word bevangen door een enorme angst; angst om het ravijn in te vallen en dood onderaan de klif te eindigen. In die seconden van angst komen de meest irrationele gedachten in me op. Moet ik springen? Moet ik een...
Een overdosis verdriet

Een overdosis verdriet

Ik voel me de laatste dagen afschuwelijk. Het verdriet heeft zich haast letterlijk vastgezet in mijn keel, maar toch huil ik niet. Alle spieren aan mijn zwakke linkerkant staan al weken op spanning en de donkere wolken in mijn hoofd pakken zich steeds vaker samen. In...
De eerste ‘maand van rouw’…

De eerste ‘maand van rouw’…

8 augustus 2018 is alweer een maand geleden. Een maand zonder mijn mama, een maand vol pijn, verdriet, rouw, eenzaamheid en verbolgenheid. Ook een maand van mooi afscheid nemen, herinneringen koesteren, een nieuwe koers proberen te varen en een maand waarin ik heel...